ساحل دلت را به خدا بسپار...

خودش قشنگترین قایق را برایت می فرستد

 

دکتر شریعتی

 

فریادها مرده اند، سکوت جاریست، تنهایی حاکم سرزمین بی کسی است.

می گویند خدا تنهاست ما که خدا نیستیم پس چرا از همه تنهاتریم؟

 

بدون شرح

 

كي به انداختن سنگ پياپي در آب

ماه را مي شود از حافظه آب گرفت

 

هفت پند مولانا

 

در بخشيدن خطاي ديگران مانند شب باش

در فروتني مانند زمين باش

در مهر و دوستي مانند خورشيد باش

هنگام خشم و غضب مانند كوه باش

در سخاوت و كمك به ديگران مانند رود باش

در هماهنگي و كنارآمدن با ديگران مانند دريا باش

خودت باش همانگونه كه مي نمايي

 

انسان ها

دكتر شريعتي انسان ها را به چهار گروه زير دسته بندي کرده است:

  دسته اول ؛ آناني که وقتي هستند هستند، وقتي که نيستند هم نيستند

  عمده آدم‌ها حضورشان مبتني به فيزيک است. تنها با لمس ابعاد جسماني آن‌هاست که قابل فهم مي‌شوند. بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند.  

  دسته دوم ؛ آناني که وقتي هستند نيستند، وقتي که نيستند هم نيستند

مردگاني متحرک در جهان. خود فروختگاني که هويت شان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند. بي‌شخصيت‌اند و بي‌اعتبار. هرگز به چشم نمي‌آيند. مرده و زنده‌شان يکي است.

    دسته سوم ؛ آناني که وقتي هستند هستند، وقتي که نيستند هم هستند

آدم‌هاي معتبر و با شخصيت. کساني که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثيرشان را مي‌گذارند. کساني که همواره به خاطر ما مي‌مانند. دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم.

     دسته چهارم ؛ آناني که وقتي هستند نيستند، وقتي که نيستند هستند

  شگفت‌انگيزترين آدم‌ها در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم، اما وقتي که از پيش ما مي‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک مي‌کنيم. باز مي‌شناسيم. مي‌فهميم که آنان چه بودند. چه مي‌گفتند و چه مي‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدم‌ها هستيم. هزار حرف داريم برايشان. اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سکوت مي‌کنيم و غرقه در حضور آنان مست مي‌شويم و درست در زماني که مي‌روند يادمان مي‌آيد که چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اين‌ها در زندگي هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

دکتر شریعتی

 

     لحظه ها را می گذرانیم که به خوشبختی برسیم،

    غافل از اینکه خوشبختی

    همین لحظه هایی است که می گذرانیم.

 

بدون شرح

 

    چه قدر حقيرند مردماني که

 

    نه جرأت دوست داشتن دارند،

 

    نه اراده‌ي دوست نداشتن،

 

    نه لياقت دوست داشته شدن

 

    و نه متانت دوست داشته نشدن،

 

    با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

 

 

توقف

 

     هر از گاهی توقف در ایستگاه بین راه فرصت خوبیست

    برای دیدن مسیر طی شده و نگریستن به راه در پیش رو،

    گاهی برای رسیدن باید نرفت!

 

زندگی

 

   در بیکرانه زندگی دوچیز افسونم می کند،

   آبیه آسمان را که می بینم و می دانم که نیست

   و خدا را که نمی بینم و می دانم که هست.

 

اشك و لبخند

 

    اشک از لبخند با ارزشتره،

    چون لبخند رو به هر کسی میشه هدیه کرد،

    ولی،

    اشک رو فقط برای کسی می ریزی که ...

    نمی خوای از دستش بدی.

 

دل

 

    گفتمش: دل می خواهی؟

   پرسید: چند؟

   گفتمش: دل مال تو، تنها بخند!

   خنده کرد و دل ز دستم ربود، تا به خود آمدم او رفته بود،

   دل ز دستش روی خاک افتاده بود،

   جای پایش روی دل جا مانده بود!

 

یاد دوست!

 

  ای صمیمی  ای دوست!

  گاه بیگاه به لب پنجره خاطره ام می آیی.

  ای قدیمی ای خوب!

  تو مرا یاد کنی یا نکنی، من به یادت هستم.

  آرزویم همه سرسبزی توست،

  دائم از خنده، لبانت لبریز.

 

پایان دیدار ...

 

  اندیشیدن به پایان هر چیز،

  شیرینی حضورش را تلخ می کند.

  بگذار پایان، تو را غافلگیر کند

  ....درست مثل آغاز

 

آندره ژید

 

      هرچه بالاتر می روی

     از نظر آنان که پرواز نمی دانند

     کوچکتر به نظر می رسی

 

سال نو مبارك

 

    

يك نفس ياد خدا

يك سبد خاطر آسوده و شاد

يك بغل شبنم آرامش صبح

يك هزار آينه از جنس دعا

همه تقديم شما

 

سال نو مبارك